El Calafate, een kikkersprong....

dat denk je dan als je de landkaart bekijkt. Effe een stukkie verderop kieken...
en niks nachtbus...
Ik weet zelf niet meer waar we die foute informatie vandaan gehaald hebben maar het was gewoon effe bijtijds opstaan. Om 5:00 AM dus klaarstaan op het bustation in Ushuaia...
Ze zijn hier namelijk wel van op tijd, de bus wacht dus niet. Dat is op zich prettig want wij nederlanders houden daar wel van.
Maar vijf uur in de ochtend... is dat nou vakantie...
En dan ´effe´ een dagje in de bus. ´s Avonds rond half tien komen we eindelijk in El Calafate aan. Het is dan ook ruim 1100 km dus tja. Meest vervelende was wel dat we allebei een beetje last hadden van buikloop. Susan ietsje meer dan ik maar we waren allebei lekker lamlendig. En twee keer kom je in die trip de grens met Chili over. Dat houd in, uit de bus, in de bus, uit de bus, in de rij, tassen uitladen, scannen, formuliertjes invullen, nieuw formulier (miv 1maart) opnieuw invullen, stempels, en geen fruit, vlees, melk... eigenlijk niks meenemen over de grens.
Dat maakt zo´n busreisje natuurlijk nog iets minder dan het al is maar ach, het hoort er allemaal bij... Hangen en uitzitten die tijd...

We blijven nu 6 dagen hier in El Calafate. Dat vinden we zelf erg lang maar er is hier ook erg veel te zien. We worden nu wel gedwongen met het Spaans aan de gang te gaan. We hebben en eenvoudig hotelletje maar er spreekt echt niemand iets anders als Spaans. Hoe leg je in ... naam uit als je van kamer zou wisselen maar dat niet kan doen op die dag omdat je dan van 5:00 tot 23:00 weg bent... ehh, manana... excursion... (papiertje d´r bij 5:00 salir, 23:00 vuelta) ehhh cambiar la habitation...
Nou dat gaat dan nog, maar dan beginnen ze iets terug te zeggen.... Uiteindelijk lukt dat natuurlijk altijd met handen en voeten en het ´wat en hoe in het Spaans´.

En we hebben al prachtige dingen gezien. De Perito Moreno gletcher is toch wel het meest bijzondere natuurwonder wat ik ooit gezien heb. Het is eigenijk niet te beschrijven. Grote brokken ijs vallen regelmatig met een harde knal van de rand en plonzen in het water. Het is me ook nog gelukt dit op de foto vast te leggen. Je voelt je ineens heel onbelangrijk en klein als je daar naar staat te kijken.
Gisteren een lange dag gehad naar het nationaal park Torres Del Paine. Erg mooi gebied met prehistorische natuur en rechtopstaande granieten bergwanden. We hebben dit met een dagtour gedaan, dan word je in een busje rond gereden (hobbeldehobbeldehobbeldehobbel) naar de mooiste plekken. Niet helemaal onze favoriete manier maar dit was qua tijd de enige manier om er toch nog wat van te zien. Je kunt daar prachtige meerdaagse (kampeer) trekttochten maken maar dat laat onze reisplanning (en uitrusting) niet toe.

Keuzes, keuzes, keuzes.... Gisteravond dus pas tegen 23:00 weer hier (´s morgens om 5:30 opgehaald bij hotel, dat zijn nog eens werkdagen!!!)
Eigenlijk hadden we de bedoeling om vandaag met een boottoch naar de Upsala en Grey gletcher te gaan maar het werd ons nu toch iets te gortig. Voor vandaag even een rustdagje ingepand (vandaar deze update!) en morgen alsnog die tocht.
Zondag hebben we een vlucht geboekt naar Bariloche, kan ook met de bus maar dat is ca 28 uur .... tja... effe niet.
Dan maar een dure vlucht, ben je in 2 uurtjes over zondag middag.

We hebben bij het bureautje nog even geinformeerd naar de situatie in Chili maar op dat moment (eergisteren) was er nog geen vliegverkeer in Chili. Betekend dus dat we niet die mooie meren tocht gaan maken vanaf Bariloche naar Puerto Mont in Chili. De bedoeling was om vanaf daar naar Calama (noorden van Chili) te gaan om de woestijn te bezoeken. Bij Bariloche gaan we gewoon een boottochtje over de meren maken.
Hoogstwaarschijnlijk gaan dan vliegen vanaf Bariloche via B.A. naar Salta (noorden van Argentinie) daar hopen we een paar dagen met een huurauto de autenthieke streek daar te verkennen. Misschien kunnen we de Atacama woestijn (Chili) daar dan nog tussen plakken.

Oh ja, tussenstand souveniertjes: Susan een rokje en een riem! Jeroen slechts een armband!!!

En die foto´s, ach, er moet ook nog wat over blijven voor als we weer thuis zijn...
De verbinding is hier overal nog niet zo vlot zoals we in ons verwende landje gewend zijn. Ben al blij dat we contact kunnen maken. Maar foto´s bekijken of laat staan uploaden, naeuh...

Volgende update.... quién sabe...